Obcinanie pazurków

 Pielęgnacja  Możliwość komentowania Obcinanie pazurków została wyłączona
Wrz 252012
 

Pazurki kanarka wymagają odpowiedniej pielęgnacji. Jeśli urosną zbyt długie, to będą kanarkowi przeszkadzać, a jeszcze dłuższe mogą prowadzić do zwichnięć lub deformacji stopy i kończyn.
Najlepiej jeśli kanarki mają miejsce, na którym mogą ścierać pazurki tak, aby w sposób naturalny zachować ich odpowiednią długość. Może to być np. piaskowiec włożony do klatki (np. z piaskowców stosowanych w akwariach). Oczywiście nie zastąpi to konieczności przycinania, ale nie będzie ono potrzebne tak często. Oczywiście nie jest wykluczone, że kanarki będą ignorować taki piaskowiec – moje ignorują :).

Warto tu napisać o nakładkach piaskowych na żerdki – generalnie dla kanarków się nie nadają. Pazurki rzadko dotykają ścianki takiej nakładki, a to co ma największy kontakt to stopy i palce kanarka, które mogą zostać poranione o ostry piasek. Kanarek również czyści dziób o żerdki – przy ostrych nakładkach piaskowych może dojść do zadrapania lub uszkodzenia okolic oka lub samego oka.

Długość pazurków należy regularnie kontrolować i przycinać w razie potrzeby. Za pierwszym razem może być to kłopotliwe – warto poprosić doświadczonego hodowcę (lub weterynarza, który zna się na ptakach) o pomoc. Nie należy czekać aż łapki kanarków będą przypominać szpony sępa – kanarki rzadko polują na ziarno. 😉

pazury

 

W celu obcięcia pazurków warto zaopatrzyć się w nożyczki zaprojektowane specjalnie w tym celu, np. takie:

nozyczki

 

W przypadku ucięcia pazurka zbyt mocno (zostanie naruszone naczynie krwionośne) należy od razu powstrzymać krwawienie, które należy uważać jako zagrażające zdrowiu kanarka.

ciecie

 

A oto przykład:

 

Przy okazji pielęgnacji pazurków należy sprawdzić czy obrączka, jeśli ptak ją posiada, przesuwa się lekko i bez problemów po nodze. W przypadku zauważenia zaczerwienienia nogi, stanu zapalnego lub zgrubienia, które przeszkadza obrączce łatwo się przesuwać należy udać się do weterynarza w celu sprawdzenia czy nie będzie konieczności usunięcia obrączki. Sytuacja, kiedy noga napuchnie tak bardzo, że obrączka nie będzie się dała przesunąć w wielu przypadkach może doprowadzić do śmierci kanarka, nie należy tego lekceważyć.

 Zamieszczone przez o 10:54

Klatka dla kanarka

 Klatki dla kanarków  Możliwość komentowania Klatka dla kanarka została wyłączona
Wrz 222012
 

Wiele osób pyta o klatki dla kanarków. Postaram się odpowiedzieć tak, aby każdy był zadowolony, a jednocześnie aby pozostawić przyszłemu posiadaczowi kanarka miejsce na swoje pomysły.

Wielkość klatki  – od tego zaczniemy. Kanarek przeżyje w klatce 20x20x20 cm, ale na pewno nie będzie szczęśliwy. Wielkość klatki zależy od tego czy kanarek będzie regularnie wypuszczany, czy też życie spędzi w klatce. W pierwszym przypadku klatka może być mniejsza, w drugim – proponowałbym rozmiar klatki 45x40x60 cm. Duża? Super – taka ma być. Najlepiej, aby klatka była nie wysoka lecz długa – kanarki nie potrzebują dużo miejsca „do góry”, ale dobrze jak mogą rozprostować w pełni skrzydła – więc najlepiej bedzie, jeśli dłuższy bok (60 cm) będzie długością. Wysokość 45 cm w zupełności wystarczy.

Klatka musi być wygodna do sprzątania (wygodnie jest wyścielić dno klatki papierem śniadaniowym lub pergaminowym) i mieć dostęp do każdego miejsca (kilka drzwiczek). Nie zaleca się klatek okrągłych – nie są wygodne dla kanarków. Klatka dla kanarka powinna mieć pręty ułożone z góry na dół.

Wyposażenie klatki –  na pewno kilka różnych żerdek. Średnica – 6-8-10-12 cm, tak, aby ptaki mogły ćwiczyć uchwyt. W klatce powinno być kilka żerdek rozmieszczonych tak, aby jednocześnie ptak miał dużo miejsca na lot i mógł siadać w różnych miejscach klatki. Mogą być umieszczone w poprzek klatki i np. w rogach, na różnych wysokościach. Jeśli kanarek będzie wylatywał, to warto umieścić jedną żerdkę tuż przy drzwiczkach wyjściowych – w ten sposób ułatwi mu się wychodzenie i powrót do klatki, a jednocześnie na początku będzie mógł z niej w bezpieczny i wygodny sposób poznawać otoczenie (kanarek powinien przyzwyczajać się do nowego miejsca nie krócej niż 10-14 dni, a dopiero potem można zostawiać otwarte drzwi klatki – na początek na krótko, potem na dłużej). Nie polecam żerdek plastikowych – są łatwe do mycia i zazwyczaj oryginalnie dodawane do klatki, ale mogą powodować odparzenia nóżek kanarków. Pręty na żerdki można kupić w marketach budowlanych lub „pozyskać” z lasu – te ostatnie są zawsze najlepsze. Odległość żerdki od kraty powinna być nie mniejsza niż 12 cm w poziomie i 14 cm od „sufitu”. Takie ułożenie żerdek zapewni, że ptak nie uszkodzi sobie ogona o kraty oraz będzie miał wystarczająco dużo miejsca na start i lądowanie.

Pojemniki na wodę, ziarno i smakołyki. Rodzajów pojemników jest mnóstwo – każdy wybierze coś dla siebie. Przede wszystkim niech będą wygodne. Dodatkowo należy zaopatrzyć się w kąpielisko (do kąpieli kanarka stosować wodę przegotowaną) – stawiane na dnie klatki (średnio wygodne) albo wieszane w miejscu otwartych drzwiczek (bardzo wygodne, ale dookoła będzie mokro – zresztą i tak będzie). Kanarki uwielbiają się kąpać i należy im zapewnić możliwość kąpieli 2-3 razy w tygodniu. Na dno klatki można dać piasek lub inne podłoże dla ptaków. Jeśli rezygnujemy z piasku na podłożu, to koniecznie musi on być dostępny w pojemniczku, z odrobiną węgla drzewnego. Wapno – zazwyczaj kostki wapna dla ptaków są przez kanarki… ignorowane. Może dlatego, że nie jest to wapno, tylko kreda. Polecam kupno sepii – muszli. Wystarczy ją zawiesić w miejscu dostępnym dla kanarka.

Gdzie postawić klatkę? Wiele zależy od rodzaju mieszkania i sposobu życia – nie należy jednak stawiać klatki kanarka tam, gdzie może być narażony na przeciąg i/lub hałas, nie w łazience i nie w małej kuchni. Tutaj od razu tłumaczę – kanarki są wrażliwe na spaliny (gotowanie na gazie), które mogą spowodować u nich zatrucie. Również silne zapachy kuchenne mogą ptakowi przeszkadzać. Należy też wyraźnie powiedzieć – kanarek, który lata po kuchni na pewno prędzej lub później ulegnie wypadkowi. Wiem jednak, że kanarki również mieszkają w kuchni i dobrze im tam. Kanarek powinien być w miejscu, gdzie często przebywają domownicy tak, aby nie był sam przez cały dzień. Oczywiście wyjazd jedno- czy dwudniowy nie będzie problemem, jeśli tylko zapewni mu się dostęp do wody i pożywienia.
Jedna ściana klatki powinna być nieprzezroczysta tak, żeby kanarek czuł się bezpiecznie. Jeśli klatka stoi na parapecie – niech będzie to lewa lub prawa strona parapetu tak, aby jeden bok klatki był przy ścianie.
Tutaj od razu chciałbym napisać o kanarkach i kotach. Koty mają „naturalne zainteresowania ornitologiczne” i ZAWSZE będą polować na wszystko, co fruwa. Są wyjątki, ale lepiej na nie nie liczyć. Kot zawsze będzie się interesował kanarkiem, a już na pewno przez pierwsze kilka dni. Przeganianie kota wzbudzi tylko jego zainteresowanie – należy więc dać mu możliwość napatrzenia się (z bezpiecznej odległości) na klatkę i kanarka (w klatce). Po pewnym czasie kot straci zainteresowanie kanarkiem w klatce. Klatka musi być umieszczona tak, aby kot nie mógł tam wskoczyć. To poniekąd jest fikcją, bo kot potrafi wskoczyć wszędzie, ale należy mu to utrudnić. Klatka musi stać na tyle mocno, żeby dodanie jej 5-6 kg nie spowodowało np. urwania zaczepu. Kot w końcu wskoczy na klatkę i nie da się tego uniknąć. Kiedy domowników nie ma w domu – pokój z klatką musi być zamknięty, chyba, że klatka wisi pod sufitem idealnie gładkiej ściany na wysokości 3 m, a wokół jest pusto. Poza tymi uwagami – kanarki i koty mogą mieszkać razem bez problemów. U mnie mieszkają.

Kto w klatce? Jeśli zależy nam na śpiewie – kupmy samca kanarka. Samice zazwyczaj nie śpiewają. Wydają dźwięki, oczywiście, ale bardziej adekwatnie należałoby określić je jako skrzek, niż śpiew. Z drugiej strony, jeśli nie jesteśmy gotowi na nieprzerwany śpiew przez kilka godzin dziennie – kupmy samicę; według mnie samicę łatwiej oswoić i będzie nam towarzyszyć przez długie lata. Dwa kanarki w klatce – mogą być problemem. Dwa samce mogą walczyć o swój teren. Dwie samice mogą się nie zaakceptować, ale nie mają tak silnie rozwiniętego poczucia własnego terytorium, więc bezpieczniej będzie, jeśli w klatce będą dwie samice. Samiec i samica – będą się rozmnażać, a kto nie chce zrobić tego celowo i nie jest świadomy tego, co robi – niech nawet nie myśli o rozmnażaniu ptaków. Dwa samce najlepiej trzymać w osobnych klatkach. Będą wtedy rywalizować między sobą – śpiewem. Uwaga! Kanarków nie da się „wyłączyć”, a stukanie w klatkę lub straszenie ptaszka jest barbarzyństwem – kto nie jest gotowy na śpiew, niech kupi samicę.

Kanarek przychodzi do domu –  przed przyjściem kanarka do domu klatka powinna być przygotowana, pojemniki na jedzenie i wodę – napełnione. Przez pierwszy okres kanarek będzie zdenerwowany podróżą i przeprowadzką, więc każde włożenie ręki do klatki będzie dla niego niepotrzebnym stresem. W czasie podróży kanarek powinien być w małej klatce „transportówce” lub w papierowym jej odpowiedniku. Odradzam zabieranie dużej klatki mieszkalnej jeśli wybieramy się po kanarka. Warto zapytać hodowcy czy może zapewnić odpowiedni pojemnik do transportu – jeśli nie posiada, to należy go zabrać ze sobą (nie hodowcę tylko pojemnik). Kiedy kupowałem pierwszego kanarka nie wiedziałem o tym i jechał z nami w … papierowej torbie.  W czasie drogi kanarek nie może być narażony na wiatr, mróz, wysoką temperaturę lub silne wstrząsy – mam nadzieję, że jest to oczywiste. 😉 Po przyjściu do domu, jeśli komuś brakuje wprawy, to można ostrożnie otworzyć jeden z boków pudełka i przyłożyć do otwartych drzwiczek klatki. Po chwili kanarek sam przejdzie do klatki (w stronę światła). Jeśli kanarek to samiec – pierwszy śpiew usłyszymy po kilku godzinach lub kilku dniach – kiedy już przyzwyczai się do nowego otoczenia.
Kanarki z danego roku najlepiej kupować w okresie październik – luty. Jeśli zależy nam na kupnie kanarka wcześniej – warto zwrócić uwagę na kanarki z poprzednich lat. Zakup kanarka zbyt młodego może spowodować, że nie będzie on odpowiednio rozwinięty np. nie nauczył się jeszcze w pełni śpiewu. Kanarki np. roczne są odporniejsze na zmiany warunków niż kanarki 6-7 miesięczne, a tym samym odporniejsze na choroby. Bywają też bardziej oswojone.
Zdecydowanie polecam kupno kanarków u hodowcy. Hodowca zna swoje ptaki, wie w jakiej są kondycji. Ptaki w sklepach pochodzą zazwyczaj z niewiadomego źródła, a wiedza osób sprzedających czasami ogranicza się do sypania ziarna. W jednym ze sklepów wisiała kartka: „Reklamacji zwierząt nie uznajemy, nawet gdy padnie”. Nic dodać nic ująć. Do hodowcy zawsze można zadzwonić po poradę w kwestii zakupionego kanarka.
Drobna uwaga – nie wszyscy hodowcy zasługują na to miano. Niektórzy z hodowców przekształcają się w handlarzy – przykro mi to pisać, ale taka jest prawda. Od razu mówię – na szczęście są to wyjątki.

 

 Zamieszczone przez o 19:01

Chwila z życia Glosterów

 Codzienne czynności  Możliwość komentowania Chwila z życia Glosterów została wyłączona
Wrz 192012
 

Za oknem deszcz pada, piórka mokną, a w klatce ciepło i sucho. I drzewek do dziubania pod dostatkiem. Oto kilka minut z dnia glosterów.

Za 4 dni (23.09) Glostery będą miały najkrótszy dzień w roku –  ok. 8 godzin. Od tej chwili dzień będzie się stopniowo wydłużać tak, żeby pod koniec roku zacząć okres lęgowy. Na początku grudnia będzie miał już długość 11 godzin.

 Zamieszczone przez o 13:04  Tagi:

Genetyczne podstawy hodowli glosterów

 Genetyka  Możliwość komentowania Genetyczne podstawy hodowli glosterów została wyłączona
Wrz 172012
 

Genetyka jest dosyć trudną nauką, jednak jej podstawy mogą znacznie pomóc w hodowli kanarków. Zasady genetyki powinny być stosowane nie tylko w celu uzyskania odpowiedniego kształtu lub koloru kanarka lecz również aby zapobiegać niektórym chorobom genetycznym, które powstają przy nieuważnym łączeniu ptaków.

Poniżej zastosowano następujące skróty:
M – male, osobnik męski, cock
F – female, osobik żeński, hen
nosiciel – kanarek noszący recesywny (ukryty) gen, „szpalt na …”, heterozygota
w kolumnie „Pokolenie F1” przedstawiono możliwe do uzyskania ptaki. Jeśli wymieniono 2 cechy ich prawdopodobieństwo wynosi po 50%. Jeśli wymieniono 4 cechy ich prawdopodobieństwo wynosi po 25% itd.

Trochę teorii:

Genotyp – zespół genów danego osobnika warunkujących jego właściwości dziedziczne. Innymi słowy są to wszystkie geny przekazywane przez rodziców.
Fenotyp – cechy organizmu mające podstawy genetyczne, a określone poprzez wpływ środowiska zewnętrznego na organizm. Innymi słowy – widoczne cechy organizmu, oparte na genotypie.  Cechy te są warunkowane przez środowisko zewnętrzne (warunki hodowli).
Gen – jednostka dziedziczenia przekazywana przez rodziców. Gen jest odcinkiem łańcucha DNA. Gen umieszczony jest w miejscu zwanym locus na chromosomie. Kanarki mają ok. 42 pary chromosonów.
Allel –  wariant (wersja) genu. Np. gen odpowiadający za długość włosów może mieć dwie allele: włosy krótkie, włosy długie. Allele mogą być dominujące (oznaczane dużą literą, np. „A”) lub recesywne ( (oznaczane małą literą, np. „a”). Allel dominujący to taki, który uniemożliwia aktywację cechy przenoszonej przez allel recesywny.
Dwa takie same Allele „AA” lub „aa” nazywane są homozygotą, dwa różne „aA”, „Aa” – heterozygotą. Możliwe są trzy kombinacje:
aa – homozygota recesywna
Aa – heterozygota
AA – homozygota dominująca.

genelocus

Przekazywanie cech genetycznych można podzielić na dwie grupy. Przekazywanie poprzez:
– autosomy – czyli chromosomy nie związane z płcią
– allosomy – chromosomy związane z płcią.

Chromosomy związane z płcią. U ptaków występują następujące allosomy::
– M (samiec) – XX (ozn. również ZZ)
– F (samica) – XY(ozn. również ZW)

 

Korona (corona) / gładki (consort)

Na początek prosta zasada łączenia kanarków corona i consort. Gen korony jest genem dominującym. Zasadą jest łączenie kanarków, z których jeden osobnik jest z koroną a drugi gładki. Tym samym otrzymamy 50% koron i 50% ptaków gładkich.
Przy połączeniu dwóch osobników z koronami otrzymamy: 50% korona, 25% gładki oraz 25% połączenie dwóch genów dominujących, co jest określane jako „czynnik śmiertelny” – ptaki takie nie przeżyją.

Pióra intensywne / nie-intensywne

Podobnie należy być ostrożnym w doborze ptaków ze względu na intensywność lub nieintensywność piór. Zasadą jest łączenie osobników intensywnych (I)  z nieintensywnymi (N/I):

 

Rodzic Rodzic Pokolenie F1
N/I I M I
M N/I
F I
F N/I
N/I N/I N/I – nie zalecane z powodu powstawania cyst piórowych
I I 50% I
25% N/I
25% podwójny I – pióra są bardzo twarde, ptak wygląda
jak samo jak intensywny, ale różni się genetycznie,
można wykonać przez 1 sezon dla uzasadnionego powodu
podwójny I N/I 100% I (brak podwójnego I)

 

Ptaki szafirowe – szafir

Ze względu na białe geny dominujące nie powinno łączyć się ze sobą dwóch szafirów. Poniżej przedstawiono tabelę łączenia ptaków oraz otrzymanego pokolenia F1.

Rodzic M Rodzic F Pokolenie F1
Szafir Zielony Szafir
Zielony
Zielony Szafir Szafir
Zielony
Szafir Cynamon M Szafir nosiciel Cynamon
M Zielony nosiciel Cynamon
F Szafir
F Zielony
Cynamon Szafir M Szafir nosiciel Cynamon
M Zielony nosiciel Cynamon
F Płowy
F Cynamon
Szafir nosiciel Cynamon Cynamon M Szafir nosiciel Cynamon
M Zielony nosiciel Cynamon
M Płowy
M Cynamon
F Szafir
F Zielony
F Płowy
F Cynamon
Szafir nosiciel Cynamon Zielony M Szafir
M Szafir nosiciel Cynamon
M Zielony
M Zielony nosiciel Cynamon
F Szafir
F Zielony
F Płowy
F Cynamon
Szafir Szafir nie zalecane

 

Ptaki cynamonowe – cynamon

Naturalny, zielony kolor kanarków zawiera również barwnik brązowy, jednak jest on maskowany przez dominującą barwę czarną. W przypadku kolejnego pokolenia, po usunięciu barwy czarnej uzyskamy cynamon. Cynamon w odniesieniu do koloru zielonego jest recesywny. Kiedy oba kolory są łączone zielony jest dominujący, a cynamon staje się genem recesywnym (nosiciel cynamonu).
Pisklę (4-5 dniowe) cynamonowe można rozpoznać po różowym kolorze oczu. Zielony kolor objawia się czarnymi oczami.

Rozpatrując dziedziczenie kolorów na poziomie chromosonów – gen cynamonu jest przenoszony na chromosonie X (męskim). Osobnik F dziedziczy chromoson X po ojcu i chromoson Y po matce. Osobnik M dziedziczy chromoson X obojga rodziców – posiada dwa chromosony XX.

Osobnik M posiada dwa takie same chromosony X więc może być kolorem cynamonowym lub zielonym. W sytuacji kiedy jeden z genów X ulegnie mutacji otrzymamy kanarka koloru zielonego niosącego recesywny gen cynamonu. Osobnik F może przenosić tylko jeden chromoson X dziedziczony po ojcu więc może przyjąć kolor zielony lub cynamonowy – nie może być nosicielem recesywnego genu cynamonu.

Kanarki M mogą przyjmować 3 postacie: cynamon, zielony, zielony nosiciel cynamonu.
Kanarki F mogą przyjmować 2 postacie: cynamon, zielony.
Poniżej przedstawiono tabelę łączenia ptaków oraz otrzymanego pokolenia F1.

Rodzic M Rodzic F Pokolenie F1
Zielony Cynamon M Zielony nosiciel Cynamon
F Zielony
Cynamon Zielony M Zielony nosiciel Cynamon
F Cynamon
Zielony nosiciel Cynamonu Zielony M Zielony
M Zielony nosiciel Cynamon
F Zielony
F Cynamon
Zielony nosiciel Cynamonu Cynamon M Zielony nosiciel Cynamon
M Cynamon
F Zielony
F Cynamon
Cynamon Cynamon M Cynamon
F Cynamon
Zielony Zielony M Zielony
F Zielony

 

Nie jest możliwe uzyskanie ptaków cynamonowych po zielonym M. W taki sposób można uzyskać jedynie kolor zielony nosiciel cynamonu.

 

Ptaki płowe – płowy

Poniżej przedstawiono tabelę łączenia ptaków oraz otrzymanego pokolenia F1.
W poniższej tabeli szafir jest oryginalnie określany jako „białej podstawy –  Weißgrundige”.

 

Rodzic M Rodzic F Pokolenie F1
Płowy Cynamon M Płowy
M Cynamon
F Płowy
F Cynamon
Cynamon Płowy M Płowy
M Cynamon
F Płowy
F Cynamon
Płowy Zielony M Zielony nosiciel Cynamonu
M Szafir nosiciel Cynamonu
F Cynamon
F Płowy
Szafir Cynamon M Zielony nosiciel Cynamonu
M Szafir nosiciel Cynamonu
F Szafir
F Zielony
Zielony Płowy M Zielony nosiciel Cynamonu
M Szafir nosiciel Cynamonu
F Zielony
F Szafir
Zielony nosiciel Cynamonu Szafir M Zielony nosiciel Cynamonu
M Szafir nosiciel Cynamonu
M Zielony
M Szafir
F Cynamon
F Płowy
F Zielony
F Szafir
Zielony nosiciel Cynamonu  Płowy M Zielony nosiciel Cynamonu
M Cynamon
M Szafir nosiciel Cynamonu
M Płowy
F Zielony
F Cynamon
F Szafir
F Płowy
 Cynamon Szafir M zielony nosiciel Cynamonu
M Szafir nosiciel Cynamonu
F Cynamon
F Płowy
 Szafir nosiciel Cynamonu Cynamon M Szafir nosiciel Cynamonu
M Zielony nosiciel Cynamonu
M Płowy
M Cynamon
F Szafir
F Zielony
F Płowy
F Cynamon
Szafir nosiciel Cynamonu  Zielony M Szafir
M Szafir nosiciel Cynamonu
M Zielony
M Zielony nosiciel Cynamonu
F Szafir
F Zielony
F Cynamon
F Płowy
 Płowy Płowy  nie zalecane

Ptaki białe – biały

Kolor biały może występować w dwóch formach: biały dominujący i biały recesywny.

Biały dominujący – rozpoznawany jest po żółtawym zabarwieniu ramion i/lub końcówek skrzydeł. Nie może występować w formie ukrytej (nie ma nosiciela genu dominującego), posiada ukryty gen innego koloru po jednym z rodziców.
Biały recesywny – biały, bez żółtawego zabarwienia końcówek piór,  nie posiada przytłumionych genów warunkujących jakiekolwiek ubarwienie (np. „ukryty gen koloru zielonego”).

 

Rodzic M Rodzic F Pokolenie F1
Dominujący biały Dominujący biały 25% nie biały
25% czynnik śmiertelny
50% dominujący biały
Dominujący biały Nie biały 50% nie biały
50% dominujący biały
Nie biały Dominujący biały 50% nie biały
50% dominujący biały
Recesywny biały Recesywny biały 100% recesywny biały
Recesywny biały Nie biały 100% nie biały nosiciel recesywny biały
Nie biały Recesywny biały 100% nie biały nosiciel recesywny biały
Nie biały nosiciel recesywny biały Recesywny biały 50% recesywny biały
50% nie biały nosiciel recesywny biały
Recesywny biały Nie biały nosiciel recesywny biały 50% recesywny biały
50% nie biały nosiciel recesywny biały
Nie biały nosiciel recesywny biały Nie biały nosiciel recesywny biały 25% recesywny biały
25% nie biały
50% nie biały nosiciel recesywny biały
Nie biały nosiciel recesywny biały Nie biały 50% nie biały
50% nie biały nosiciel recesywny biały
Nie biały Nie biały nosiciel recesywny biały 50% nie biały
50% nie biały nosiciel recesywny biały

Kanarki białe dominujące mogą być krzyżowane z kanarkami żółtymi. Połączenie kanarka białego dominującego z kanarkiem melaninowym da w rezultacie jasnego szafira (zielony) lub kanarka płowego (cynamon).
Kanarki białe recesywne mogą być krzyżowane między sobą.

Kanarki białe, przede wszystkim recesywne, nie wytwarzają witaminy A – musi być ona podawana w karmie.

 

Ptaki satynowe – satyna

Rodzic M Rodzic F Pokolenie F1
Satyna Klasyczny M: klasyczny nosiciel satyna
F: satyna
Satyna Satyna satyna
Klasyczny Klasyczny klasyczny
Klasyczny Satyna M: klasyczny nosiciel satyna
F: klasyczny
Klasyczny nosiciel satyna Klasyczny M50%: klasyczny
M50%: klasyczny nosiciel satyna
F50%: klasyczny
F50%: satyna
Klasyczny nosiciel satyna Satyna M50%: satyna
M50%: klasyczny nosiciel satyna
F50%: klasyczny
F50%: satyna

 

Pozostałe informacje

Rodzaje mutacji.

Mutacja recesywna. Powstaje kiedy samiec i samica są nosicielami genu danej barwy piór. Aby uzyskać pokolenie F1 w tej barwie oboje rodziców musi być nosicielami tego genu.

Mutacja recesywna sprzężona z płcią. Mutacje takie przenoszone są przez chromoson X – wyłącznie przez samca.  Młode, które otrzymają kolor mutacji (np. cynamon) będą samicami.

Mutacja dominująca. Barwa przekazywana jest zarówno przez M jak i F. Przy połączeniu jednego osobnika z mutacją dominującą i kanarka bez mutacji otrzymane pokolenie będzie w połowie koloru zwykłego, a w połowie koloru mutacji.

 Zamieszczone przez o 10:01

Kolory Glosterów

 Genetyka  Możliwość komentowania Kolory Glosterów została wyłączona
Wrz 142012
 

Kolory Glosterów opierają się na podziale kanarków kolorowych, jednak jest on dosyć specyficzny. Np. wśród glosterów nie występuje (przynajmniej nie powinien) kolor czerwony.

Kolory kanarków można podzielić na dwie główne grupy: lipochromowe (jasne) i melanionowe (ciemne).

Lipochromy są barwnikami tłuszczowymi, odpowiadają za kolory jasne, takie jak: biel (dominujący i recesywny), żółć, ivory (kość słoniowa), pomarańcz, czerwień.

Za barwy kanarków o kolorach lipochromowych odpowiadają dwa pigmenty – zeoksantyza nadająca kolor żółty i zeocentryna nadająca kolor czerwony. Czasami kolor tworzy jeden pigment, a czasami dwa jednocześnie.

Lipochromy tworzą w piórach skupienia o niewyraźnych kształtach. Do ich powstawania potrzebne jest dostarczenie do organizmu pokarmu zawierającego karoten. Szczególnie ważne jest, by karoten był dostarczany regularnie i w odpowiednich ilościach w okresie pierzenia. W przypadku braku karotenu w pokarmie kanarki nie osiągają pięknego, intensywnego i równomiernie rozmieszczonego koloru.

Pokarmy zawierające karoten to między innymi: szpinak, papryka, marchewka, kukurydza w kolbach.

 

Za barwę kanarków melaninowych odpowiada pigment – melanina, która występuje w piórach w postaci ziaren, a jest tworzona w specjalnych komórkach zwanych melanoforami. Sama melanina jest pigmentem czarnym, jednak występuje ona w różnych natężeniach, powodując powstawanie różnej gamy kolorów ciemnych takich, jak: zieleń, brunatność, szarość, agat, brąz, czerń (jak dotąd nie wyhodowano kanarków w kolorze czystej czerni).

Melaniny występują w dwóch grupach:
eumelanina dająca czarne, szare i ciemnobrązowe ubarwienie,
pheomelanina dająca zabarwienie brązowe, od rdzawo-żółtego do czerwono-brunatnego.

Pheomelaniny występują na obrzeżach piór tworząc rysunek w kształcie litery V. Eumelaniny rozmieszczone są równomiernie.

Melanina u kanarków występuje w dwóch odmianach:
– melanina klasyczna (czarna),
– melanina pastelowa (mniej intensywna, rozrzedzona).

Kanarki pastelowe posiadają mleczną powłokę okrywającą ciemny pigment. Ptaki żółte o pastelowym pigmencie mogą być czarno-brunatne, brunatne, agatowe i izabelowe. Melanina może mieć specyficzny odcień brązu – wówczas ubarwienie ptaków nazywane jest opalowym. Inne kolory to: pheo, satynetowe, jaspisowe, opalowe, eumo, onyksowe, szaroskrzydłe, topazowe.

 

Glostery występują w następujących kolorach (w nawiasach przedstawiono barwy odpowiadające danej nazwie), po przecinku – inne nazwy:

  • Zielony (żółto-czarny)
  • Żółty (żółty, żółty z białym)
  • Szafir (czarny z białym, szary z białym), niebieski
  • Płowy (biało-brązowy), fawn, śnieżny, Silberbraun (śnieżny-brązowy)
  • Cynamon (żółto-brązowy)
  • Biały (biały)
  • Agatowy

Kolory mogą być czyste (ubarwienie jest uwarunkowane genetycznie i utrwalone) lub „wymieszane” (barwniki są rozmieszczone przypadkowo). Kanarki pokryte innym kolorem niż podstawowy, które przekraczają 10% powierzchni ciała, określane są jako szek („łaciaty”), np. zielony z żółtym brzuchem lub szafir z białym brzuchem.

Kolor biały – pióra białe to pióra pozbawione zarówno lipochromów jak i melaniny. Czasami są zaliczane do kolorów lipochromowych.
Kolor brązowy – określa ogólnie ptaki, u których występuje kolor brązu (płowy, cynamon, intensywne lub nie)
Grizzle – angielskie określenie bardzo jasnych kolorów lipochromowych z jasną koroną.

 

Poniżej przedstawiam przykładowe zdjęcia kolorów glosterów:

Zielony

azielony

Żółty

azolty

Szafir

aszafir

Płowy

consort_fawn

Cynamon

cynamon

Biały

bialy

Zielony-szek

azielonyszek

Płowy-szek

fawn

 

Należy pamiętać, że kolory mogą występować w postaci intensywnej lub nieintensywnej jednak niektóre kolory nie występują w niektórych postaciach (w opracowaniu).

 Zamieszczone przez o 18:28