Genetyczne podstawy hodowli glosterów

 Genetyka  Możliwość komentowania Genetyczne podstawy hodowli glosterów została wyłączona
Wrz 172012
 

Genetyka jest dosyć trudną nauką, jednak jej podstawy mogą znacznie pomóc w hodowli kanarków. Zasady genetyki powinny być stosowane nie tylko w celu uzyskania odpowiedniego kształtu lub koloru kanarka lecz również aby zapobiegać niektórym chorobom genetycznym, które powstają przy nieuważnym łączeniu ptaków.

Poniżej zastosowano następujące skróty:
M – male, osobnik męski, cock
F – female, osobik żeński, hen
nosiciel – kanarek noszący recesywny (ukryty) gen, „szpalt na …”, heterozygota
w kolumnie „Pokolenie F1” przedstawiono możliwe do uzyskania ptaki. Jeśli wymieniono 2 cechy ich prawdopodobieństwo wynosi po 50%. Jeśli wymieniono 4 cechy ich prawdopodobieństwo wynosi po 25% itd.

Trochę teorii:

Genotyp – zespół genów danego osobnika warunkujących jego właściwości dziedziczne. Innymi słowy są to wszystkie geny przekazywane przez rodziców.
Fenotyp – cechy organizmu mające podstawy genetyczne, a określone poprzez wpływ środowiska zewnętrznego na organizm. Innymi słowy – widoczne cechy organizmu, oparte na genotypie.  Cechy te są warunkowane przez środowisko zewnętrzne (warunki hodowli).
Gen – jednostka dziedziczenia przekazywana przez rodziców. Gen jest odcinkiem łańcucha DNA. Gen umieszczony jest w miejscu zwanym locus na chromosomie. Kanarki mają ok. 42 pary chromosonów.
Allel –  wariant (wersja) genu. Np. gen odpowiadający za długość włosów może mieć dwie allele: włosy krótkie, włosy długie. Allele mogą być dominujące (oznaczane dużą literą, np. „A”) lub recesywne ( (oznaczane małą literą, np. „a”). Allel dominujący to taki, który uniemożliwia aktywację cechy przenoszonej przez allel recesywny.
Dwa takie same Allele „AA” lub „aa” nazywane są homozygotą, dwa różne „aA”, „Aa” – heterozygotą. Możliwe są trzy kombinacje:
aa – homozygota recesywna
Aa – heterozygota
AA – homozygota dominująca.

genelocus

Przekazywanie cech genetycznych można podzielić na dwie grupy. Przekazywanie poprzez:
– autosomy – czyli chromosomy nie związane z płcią
– allosomy – chromosomy związane z płcią.

Chromosomy związane z płcią. U ptaków występują następujące allosomy::
– M (samiec) – XX (ozn. również ZZ)
– F (samica) – XY(ozn. również ZW)

 

Korona (corona) / gładki (consort)

Na początek prosta zasada łączenia kanarków corona i consort. Gen korony jest genem dominującym. Zasadą jest łączenie kanarków, z których jeden osobnik jest z koroną a drugi gładki. Tym samym otrzymamy 50% koron i 50% ptaków gładkich.
Przy połączeniu dwóch osobników z koronami otrzymamy: 50% korona, 25% gładki oraz 25% połączenie dwóch genów dominujących, co jest określane jako „czynnik śmiertelny” – ptaki takie nie przeżyją.

Pióra intensywne / nie-intensywne

Podobnie należy być ostrożnym w doborze ptaków ze względu na intensywność lub nieintensywność piór. Zasadą jest łączenie osobników intensywnych (I)  z nieintensywnymi (N/I):

 

Rodzic Rodzic Pokolenie F1
N/I I M I
M N/I
F I
F N/I
N/I N/I N/I – nie zalecane z powodu powstawania cyst piórowych
I I 50% I
25% N/I
25% podwójny I – pióra są bardzo twarde, ptak wygląda
jak samo jak intensywny, ale różni się genetycznie,
można wykonać przez 1 sezon dla uzasadnionego powodu
podwójny I N/I 100% I (brak podwójnego I)

 

Ptaki szafirowe – szafir

Ze względu na białe geny dominujące nie powinno łączyć się ze sobą dwóch szafirów. Poniżej przedstawiono tabelę łączenia ptaków oraz otrzymanego pokolenia F1.

Rodzic M Rodzic F Pokolenie F1
Szafir Zielony Szafir
Zielony
Zielony Szafir Szafir
Zielony
Szafir Cynamon M Szafir nosiciel Cynamon
M Zielony nosiciel Cynamon
F Szafir
F Zielony
Cynamon Szafir M Szafir nosiciel Cynamon
M Zielony nosiciel Cynamon
F Płowy
F Cynamon
Szafir nosiciel Cynamon Cynamon M Szafir nosiciel Cynamon
M Zielony nosiciel Cynamon
M Płowy
M Cynamon
F Szafir
F Zielony
F Płowy
F Cynamon
Szafir nosiciel Cynamon Zielony M Szafir
M Szafir nosiciel Cynamon
M Zielony
M Zielony nosiciel Cynamon
F Szafir
F Zielony
F Płowy
F Cynamon
Szafir Szafir nie zalecane

 

Ptaki cynamonowe – cynamon

Naturalny, zielony kolor kanarków zawiera również barwnik brązowy, jednak jest on maskowany przez dominującą barwę czarną. W przypadku kolejnego pokolenia, po usunięciu barwy czarnej uzyskamy cynamon. Cynamon w odniesieniu do koloru zielonego jest recesywny. Kiedy oba kolory są łączone zielony jest dominujący, a cynamon staje się genem recesywnym (nosiciel cynamonu).
Pisklę (4-5 dniowe) cynamonowe można rozpoznać po różowym kolorze oczu. Zielony kolor objawia się czarnymi oczami.

Rozpatrując dziedziczenie kolorów na poziomie chromosonów – gen cynamonu jest przenoszony na chromosonie X (męskim). Osobnik F dziedziczy chromoson X po ojcu i chromoson Y po matce. Osobnik M dziedziczy chromoson X obojga rodziców – posiada dwa chromosony XX.

Osobnik M posiada dwa takie same chromosony X więc może być kolorem cynamonowym lub zielonym. W sytuacji kiedy jeden z genów X ulegnie mutacji otrzymamy kanarka koloru zielonego niosącego recesywny gen cynamonu. Osobnik F może przenosić tylko jeden chromoson X dziedziczony po ojcu więc może przyjąć kolor zielony lub cynamonowy – nie może być nosicielem recesywnego genu cynamonu.

Kanarki M mogą przyjmować 3 postacie: cynamon, zielony, zielony nosiciel cynamonu.
Kanarki F mogą przyjmować 2 postacie: cynamon, zielony.
Poniżej przedstawiono tabelę łączenia ptaków oraz otrzymanego pokolenia F1.

Rodzic M Rodzic F Pokolenie F1
Zielony Cynamon M Zielony nosiciel Cynamon
F Zielony
Cynamon Zielony M Zielony nosiciel Cynamon
F Cynamon
Zielony nosiciel Cynamonu Zielony M Zielony
M Zielony nosiciel Cynamon
F Zielony
F Cynamon
Zielony nosiciel Cynamonu Cynamon M Zielony nosiciel Cynamon
M Cynamon
F Zielony
F Cynamon
Cynamon Cynamon M Cynamon
F Cynamon
Zielony Zielony M Zielony
F Zielony

 

Nie jest możliwe uzyskanie ptaków cynamonowych po zielonym M. W taki sposób można uzyskać jedynie kolor zielony nosiciel cynamonu.

 

Ptaki płowe – płowy

Poniżej przedstawiono tabelę łączenia ptaków oraz otrzymanego pokolenia F1.
W poniższej tabeli szafir jest oryginalnie określany jako „białej podstawy –  Weißgrundige”.

 

Rodzic M Rodzic F Pokolenie F1
Płowy Cynamon M Płowy
M Cynamon
F Płowy
F Cynamon
Cynamon Płowy M Płowy
M Cynamon
F Płowy
F Cynamon
Płowy Zielony M Zielony nosiciel Cynamonu
M Szafir nosiciel Cynamonu
F Cynamon
F Płowy
Szafir Cynamon M Zielony nosiciel Cynamonu
M Szafir nosiciel Cynamonu
F Szafir
F Zielony
Zielony Płowy M Zielony nosiciel Cynamonu
M Szafir nosiciel Cynamonu
F Zielony
F Szafir
Zielony nosiciel Cynamonu Szafir M Zielony nosiciel Cynamonu
M Szafir nosiciel Cynamonu
M Zielony
M Szafir
F Cynamon
F Płowy
F Zielony
F Szafir
Zielony nosiciel Cynamonu  Płowy M Zielony nosiciel Cynamonu
M Cynamon
M Szafir nosiciel Cynamonu
M Płowy
F Zielony
F Cynamon
F Szafir
F Płowy
 Cynamon Szafir M zielony nosiciel Cynamonu
M Szafir nosiciel Cynamonu
F Cynamon
F Płowy
 Szafir nosiciel Cynamonu Cynamon M Szafir nosiciel Cynamonu
M Zielony nosiciel Cynamonu
M Płowy
M Cynamon
F Szafir
F Zielony
F Płowy
F Cynamon
Szafir nosiciel Cynamonu  Zielony M Szafir
M Szafir nosiciel Cynamonu
M Zielony
M Zielony nosiciel Cynamonu
F Szafir
F Zielony
F Cynamon
F Płowy
 Płowy Płowy  nie zalecane

Ptaki białe – biały

Kolor biały może występować w dwóch formach: biały dominujący i biały recesywny.

Biały dominujący – rozpoznawany jest po żółtawym zabarwieniu ramion i/lub końcówek skrzydeł. Nie może występować w formie ukrytej (nie ma nosiciela genu dominującego), posiada ukryty gen innego koloru po jednym z rodziców.
Biały recesywny – biały, bez żółtawego zabarwienia końcówek piór,  nie posiada przytłumionych genów warunkujących jakiekolwiek ubarwienie (np. „ukryty gen koloru zielonego”).

 

Rodzic M Rodzic F Pokolenie F1
Dominujący biały Dominujący biały 25% nie biały
25% czynnik śmiertelny
50% dominujący biały
Dominujący biały Nie biały 50% nie biały
50% dominujący biały
Nie biały Dominujący biały 50% nie biały
50% dominujący biały
Recesywny biały Recesywny biały 100% recesywny biały
Recesywny biały Nie biały 100% nie biały nosiciel recesywny biały
Nie biały Recesywny biały 100% nie biały nosiciel recesywny biały
Nie biały nosiciel recesywny biały Recesywny biały 50% recesywny biały
50% nie biały nosiciel recesywny biały
Recesywny biały Nie biały nosiciel recesywny biały 50% recesywny biały
50% nie biały nosiciel recesywny biały
Nie biały nosiciel recesywny biały Nie biały nosiciel recesywny biały 25% recesywny biały
25% nie biały
50% nie biały nosiciel recesywny biały
Nie biały nosiciel recesywny biały Nie biały 50% nie biały
50% nie biały nosiciel recesywny biały
Nie biały Nie biały nosiciel recesywny biały 50% nie biały
50% nie biały nosiciel recesywny biały

Kanarki białe dominujące mogą być krzyżowane z kanarkami żółtymi. Połączenie kanarka białego dominującego z kanarkiem melaninowym da w rezultacie jasnego szafira (zielony) lub kanarka płowego (cynamon).
Kanarki białe recesywne mogą być krzyżowane między sobą.

Kanarki białe, przede wszystkim recesywne, nie wytwarzają witaminy A – musi być ona podawana w karmie.

 

Ptaki satynowe – satyna

Rodzic M Rodzic F Pokolenie F1
Satyna Klasyczny M: klasyczny nosiciel satyna
F: satyna
Satyna Satyna satyna
Klasyczny Klasyczny klasyczny
Klasyczny Satyna M: klasyczny nosiciel satyna
F: klasyczny
Klasyczny nosiciel satyna Klasyczny M50%: klasyczny
M50%: klasyczny nosiciel satyna
F50%: klasyczny
F50%: satyna
Klasyczny nosiciel satyna Satyna M50%: satyna
M50%: klasyczny nosiciel satyna
F50%: klasyczny
F50%: satyna

 

Pozostałe informacje

Rodzaje mutacji.

Mutacja recesywna. Powstaje kiedy samiec i samica są nosicielami genu danej barwy piór. Aby uzyskać pokolenie F1 w tej barwie oboje rodziców musi być nosicielami tego genu.

Mutacja recesywna sprzężona z płcią. Mutacje takie przenoszone są przez chromoson X – wyłącznie przez samca.  Młode, które otrzymają kolor mutacji (np. cynamon) będą samicami.

Mutacja dominująca. Barwa przekazywana jest zarówno przez M jak i F. Przy połączeniu jednego osobnika z mutacją dominującą i kanarka bez mutacji otrzymane pokolenie będzie w połowie koloru zwykłego, a w połowie koloru mutacji.

 Zamieszczone przez o 10:01

Kolory Glosterów

 Genetyka  Możliwość komentowania Kolory Glosterów została wyłączona
Wrz 142012
 

Kolory Glosterów opierają się na podziale kanarków kolorowych, jednak jest on dosyć specyficzny. Np. wśród glosterów nie występuje (przynajmniej nie powinien) kolor czerwony.

Kolory kanarków można podzielić na dwie główne grupy: lipochromowe (jasne) i melanionowe (ciemne).

Lipochromy są barwnikami tłuszczowymi, odpowiadają za kolory jasne, takie jak: biel (dominujący i recesywny), żółć, ivory (kość słoniowa), pomarańcz, czerwień.

Za barwy kanarków o kolorach lipochromowych odpowiadają dwa pigmenty – zeoksantyza nadająca kolor żółty i zeocentryna nadająca kolor czerwony. Czasami kolor tworzy jeden pigment, a czasami dwa jednocześnie.

Lipochromy tworzą w piórach skupienia o niewyraźnych kształtach. Do ich powstawania potrzebne jest dostarczenie do organizmu pokarmu zawierającego karoten. Szczególnie ważne jest, by karoten był dostarczany regularnie i w odpowiednich ilościach w okresie pierzenia. W przypadku braku karotenu w pokarmie kanarki nie osiągają pięknego, intensywnego i równomiernie rozmieszczonego koloru.

Pokarmy zawierające karoten to między innymi: szpinak, papryka, marchewka, kukurydza w kolbach.

 

Za barwę kanarków melaninowych odpowiada pigment – melanina, która występuje w piórach w postaci ziaren, a jest tworzona w specjalnych komórkach zwanych melanoforami. Sama melanina jest pigmentem czarnym, jednak występuje ona w różnych natężeniach, powodując powstawanie różnej gamy kolorów ciemnych takich, jak: zieleń, brunatność, szarość, agat, brąz, czerń (jak dotąd nie wyhodowano kanarków w kolorze czystej czerni).

Melaniny występują w dwóch grupach:
eumelanina dająca czarne, szare i ciemnobrązowe ubarwienie,
pheomelanina dająca zabarwienie brązowe, od rdzawo-żółtego do czerwono-brunatnego.

Pheomelaniny występują na obrzeżach piór tworząc rysunek w kształcie litery V. Eumelaniny rozmieszczone są równomiernie.

Melanina u kanarków występuje w dwóch odmianach:
– melanina klasyczna (czarna),
– melanina pastelowa (mniej intensywna, rozrzedzona).

Kanarki pastelowe posiadają mleczną powłokę okrywającą ciemny pigment. Ptaki żółte o pastelowym pigmencie mogą być czarno-brunatne, brunatne, agatowe i izabelowe. Melanina może mieć specyficzny odcień brązu – wówczas ubarwienie ptaków nazywane jest opalowym. Inne kolory to: pheo, satynetowe, jaspisowe, opalowe, eumo, onyksowe, szaroskrzydłe, topazowe.

 

Glostery występują w następujących kolorach (w nawiasach przedstawiono barwy odpowiadające danej nazwie), po przecinku – inne nazwy:

  • Zielony (żółto-czarny)
  • Żółty (żółty, żółty z białym)
  • Szafir (czarny z białym, szary z białym), niebieski
  • Płowy (biało-brązowy), fawn, śnieżny, Silberbraun (śnieżny-brązowy)
  • Cynamon (żółto-brązowy)
  • Biały (biały)
  • Agatowy

Kolory mogą być czyste (ubarwienie jest uwarunkowane genetycznie i utrwalone) lub „wymieszane” (barwniki są rozmieszczone przypadkowo). Kanarki pokryte innym kolorem niż podstawowy, które przekraczają 10% powierzchni ciała, określane są jako szek („łaciaty”), np. zielony z żółtym brzuchem lub szafir z białym brzuchem.

Kolor biały – pióra białe to pióra pozbawione zarówno lipochromów jak i melaniny. Czasami są zaliczane do kolorów lipochromowych.
Kolor brązowy – określa ogólnie ptaki, u których występuje kolor brązu (płowy, cynamon, intensywne lub nie)
Grizzle – angielskie określenie bardzo jasnych kolorów lipochromowych z jasną koroną.

 

Poniżej przedstawiam przykładowe zdjęcia kolorów glosterów:

Zielony

azielony

Żółty

azolty

Szafir

aszafir

Płowy

consort_fawn

Cynamon

cynamon

Biały

bialy

Zielony-szek

azielonyszek

Płowy-szek

fawn

 

Należy pamiętać, że kolory mogą występować w postaci intensywnej lub nieintensywnej jednak niektóre kolory nie występują w niektórych postaciach (w opracowaniu).

 Zamieszczone przez o 18:28

Intensywny / nieintensywny

 Genetyka  Możliwość komentowania Intensywny / nieintensywny została wyłączona
Maj 142012
 

Intensywność lub nieintensywność glosterów określa się w dwóch aspektach. Jeden obejmuje strukturę pióra (długość i miękkość), a drugi określa barwę.

Barwa intensywna – pióro jest jaśniejsze, kolor mocny, bez białego nalotu na końcach
Barwa nieintensywna – pióro jest ciemne, kolor wypłowiały, biały nalot na końcach

Struktura intensywna – pióra są krótkie, smukłe
Struktura nieintensywna – pióra są długie, miękkie i gęste

Kanarek nieintensywny posiada jasne końcówki piórek okrywkowych, stwarzające wrażenie, jakby ptak był przyprószony mąką. To przyprószenie powinno być wyraźnie widoczne i równomiernie rozłożone na całym upierzeniu ptaka. Nie może być jednak zbyt jasne. Kanarki nieintensywne mają poza tym znaczne rozjaśnienie upierzenia pod ogonkiem, które jednakże również nie powinno być zbyt jasne i posiadać resztki barwników lipochromowych. Ponieważ piórka kanarków nieintensywnych są bardziej miękkie niż u kanarków intensywnych, ptaki wydają się „grubsze”, bardziej „misiowate”.

Kanarki intensywne nie mogą mieć żadnych rozjaśnień upierzenia, także pod ogonkiem, poza nieco jaśniejszymi lotkami i sterówkami, ale i te muszą posiadać wyraźne lipochromowe przybarwienie.

Wśród glosterów możliwe jest wystąpienie ptaka, który ma intensywny kolor piór, jednak jego budowa zaliczana jest do nie-intensywnych i odwrotnie.

Generalnie panuje zasada, iż należy łączyć w pary ptaka intensywnego z nieintensywnym. Celem hodowców powinno być wyrównywanie wyglądu obu rodzajów ptaków, jeśli chodzi o gęstość upierzenia, tzn. do dalszej hodowli powinno się wybierać kanarki nieintensywne bardziej wysmukłe, a intensywne o nieco pełniejszym upierzeniu.

intens_nintens

Na filmiku poniżej podano przykładowe pary glosterów:

 Zamieszczone przez o 16:08

Standard glosterów

 Genetyka  Możliwość komentowania Standard glosterów została wyłączona
Maj 142012
 

Podstawowe cechy glosterów (rysunek glostera) to przede wszystkim koronka lub też charakterystyczny krągły kształt główki z nadocznymi naroślami u ptaków bez koronki, niewielkie rozmiary, obła forma tułowia i zwarta, zdeterminowana długim, gęstym upierzeniem, krępa budowa ciała.

Gloster „corona” posiada okrągłą koronkę, której piórka w idealnym przypadku wyrastają z niewielkiego, środkowego punktu na głowie ptaka i opadają równomiernie na boki dookoła całej główki. Wyraźna krawędź koronki widoczna jest tylko po bokach, na wysokości oczu oraz z przodu, ponad stożkowatym, małym dziobkiem, natomiast z tyłu główki ptaka, w okolicach karku, piórka koronki nie mają krawędzi lecz przylegają ściśle, bez luk czy innych widocznych ograniczeń, do upierzenia karku i pleców.

Kształt główki glostera consort powinien w pozytywny sposób wspierać wymogi stawiane przyszłemu potomstwu z koronką, a więc główka musi być w miarę szeroka, masywna, zaokrąglona i posiadać nadoczne narośla, czyli wyraźne zgrubienia piórek ponad oczami ptaka.

Tułów glostera jest krótki, krępy i ze wszystkich stron wyraźnie zaokrąglony. Linia piersi i brzuszka ptaka przebiega równomiernym łukiem od szyi aż do nasady ogonka. Natomiast plecy mają tyko niewielkie uwypuklenie spowodowane gęstymi w tym miejscu piórkami okrywowymi. Upierzenie glosterów ma delikatną, miękką strukturę i dobrze przylega do ciała ptaka. Ogonek jest krótki, wąski i nieznacznie tylko rozwidlony na końcu. Gloster ma krótkie skoki i drobne, pokryte delikatnymi łuskami stopki. Uda są niewidoczne, całkowicie ukryte w upierzeniu brzuszka ptaka.

Jeśli chodzi o barwę upierzenia, to dopuszczalne są zarówno szekowatość,  jak i wszystkie inne znane kanarcze kolory, poza kolorem czerwonym.

 

Wystawowa punktacja glosterów jest następująca:

 20 pkt - wielkość
 20 pkt - głowa i korona
 20 pkt - kształt
 15 pkt - upierzenie
 10 pkt - postawa
  5 pkt - nogi
  5 pkt - ogon
  5 pkt - wrażenie

Razem 100 pkt.

 

Gloster corona – gloster powinien mieć koronkę dużą, okragłą, symetryczną, która sięga do połowy oczu. Punkt środkowy powinien być mały i umieszczony pośrodku głowy bez widocznego łysego miejsca. Korona nie może mieć widocznych łysin ani odstających piór. Upierzenie z tyłu koronki powinno gładko wchodzić w szyję. Głowa powinna być dość szeroka (nie tak wąska jak np. u kanarka barwnego, ale także niezbyt szeroka). Dziób krótki. Głowa w połączeniu z szyją powinna stanowić wrażenie silnej i dobrze zbudowanej. Szyja nie powinna odznaczać się barwą od reszty ciała.

Gloster consort – oprócz cech glostera corona – gloster consort posiada brwi. Powinny być one wyraźnie widoczne nad oczami chociaż nie zasłaniające ich. Głowa powinna być okrągła.

 

Opis kształtu

Przekrój obrączki – 2,9 mm.

Korona
Koronka musi być okrągła i kompletna. Z tyłu główki powinna ściśle, tzn. bez jakichkolwiek ubytków czy krawędzi, przylegać do upierzenia karku i grzbietu  ptaka. Punkt, z którego koronka wyrasta, powinien być jak najmniejszy i znajdować się dokładnie pośrodku główki. Oczka muszą być widoczne. Dziobek powinien być krótki i posiadać stożkowatą formę. (Standard DKB/AZ )

Piórka koronki glostera wyrastają z jak najmniejszego punktu na środku główki i opadają promieniście na boki i nad dziobek ptaka, nie przysłaniając mu jednakże widoczności, ani nie przykrywając całkowicie dziobka. Jako niewłaściwe uważa się koronki o zbyt krótkich piórkach, z przedziałkami, koronki wyrastające ze zbyt dużego punktu środkowego lub też takie, u których ten punkt jest trudny do określenia (niewidoczny) albo źle ułożony, np. znajduje się z przodu główki. Jako wadliwe uważa się też koronki nierówne, z tzw. „bażancimi uszami”, jak również koronki owalne, jednostronne lub wyrastające z przesuniętego na bok punktu środkowego. Bardzo ważny jest brak jakichkolwiek ubytków i krawędzi między koronką a karkiem ptaka; z tyłu główki koronka powinna płynnie (bez „schodka” czy też ubytków) przechodzić w upierzenie grzbietu. Ubytek piór w tym miejscu uważany jest za bardzo poważny błąd.

 Głowa (consort)
Gloster bez koronki posiada szeroką i lekko zaokrągloną główkę z dobrze wykształtowanymi naroślami piórek nad oczkami. Oglądana z góry główka glostera consort powinna mieć kształt koła (być okrągła). Dziobek jest krótki i ma formę stożka. (Standard DKB/AZ )

Główka ptaka bez koronki powinna być szeroka, dobrze opierzona i lekko zaokrąglona. Nad oczkami piórka tworzą narośla, które nie powinny być jednak za bardzo przerośnięte, czyli np. zakrywać oczka. Narośla te wyokrąglają główkę oglądaną z góry i umożliwiają płynne przejście upierzenia głowy w kierunku karku i grzbietu ptaka.

Kształt
Tułów ze wszystkich stron wyraźnie zaokrąglony, ścisły, krótki i przysadzisty z masywnym, dobrze ukształtowanym grzbietem. W obrębie szyi nie może być jakichkolwiek zawężeń. (Standard DKB/AZ )

Pomimo niewielkich rozmiarów, gloster robi wrażenie ptaka krępego i dobrze zbudowanego. Jego tułów jest krótki, ścisły, nieco przysadzisty, szeroki i ze wszystkich stron wyraźnie zaokrąglony. Gloster posiada masywną szyję i dobrze upierzony, lekko zaokrąglony (uwypuklony) grzbiet. Piersi i brzuszek stanowią jednolity, łagodny łuk; górna część piersi nie powinna być zbyt mocno wysunięta do przodu.

 Wielkość
Wielkość glostera nie powinna przekraczać 11 cm.

Chociaż wysiłki hodowców zmierzają w kierunku ciągłego zmniejszania wielkości glosterów,  nie należy zapominać, że nawet ptaki o maksymalnych rozmiarach, czyli 12-to centymetrowe, odpowiadają wymogom standardu i mogą za wielkość uzyskać maksymalną ilość punktów.

Upierzenie
Upierzenie glostera jest bez ubytków i dobrze przylega do tułowia ptaka. (Standard DKB/AZ )

Gloster posiada delikatne, ale zarazem mocne i ściśle przylegające upierzenie, które dobrze uwypukla i uwidacznia kontury poszczególnych części ciała. Luźne lub odstające w okolicach ud i tylniej części brzucha upierzenie, uznawane jest za wadliwe. Sporadyczne wprowadzanie do hodowli glosterów ptaków intensywnych, zwykle wyraźnie poprawia jakość upierzenia potomstwa.

Postawa
Gloster powinien przyjmować postawę 45° w stosunku do poziomu żerdki. (Standard DKB/AZ )

Ogon
Ogonek glostera jest  krótki, wąski i ściśle złożony, oraz posiada tylko nieznaczne rozwidlenie na końcu. (Standard DKB/AZ )

Ogonek powinien być stosunkowo krótki, wąski i sztywny, a także posiadać jak najmniejsze wcięcie na końcu. Nie powinien też być zadarty lub „opadać” ku dołowi, lecz musi być wyprostowany wzdłuż głównej osi ciała ptaka.

Nogi
Gloster ma krótkie, delikatne skoki, pokryte drobną łuską. Uda są niewidoczne (ukryte w upierzeniu brzuszka) (Standard DKB/AZ )

Gloster nie powinien mieć zbyt krótkich nóżek w stosunku do tułowia, tzn. powinny one być w miarę proporcjonalne w stosunku do ogólnej wielkości ptaka.

Wrażenie ogólne
Ptak jest czysty, w dobrej kondycji i dobrze przyzwyczajony do klatki wystawowej. W tej kategorii należy uwzględnić także stan techniczny i czystość klatki wystawowej. (Standard DKB/AZ )

Gloster powinien umieć się odpowiednio „zaprezentować”, robić dobre, zdrowe wrażenie, a także wykazać się odpowiednią kondycją i całkowitym brakiem płochliwości. Klatka musi być nienagannie czysta i w prawidłowym stanie technicznym.

(za kanarki.eu)

Na koniec film przedstawiający prawidłową posturę glosterów:

 Zamieszczone przez o 14:34

Sposób hodowli w celu wzmacniania cech genetycznych

 Genetyka  Możliwość komentowania Sposób hodowli w celu wzmacniania cech genetycznych została wyłączona
Maj 142012
 

Poniżej przedstawiono sposób uzyskiwania ptaków o żądanych cechach genetycznych.
Za: kanarek.net.pl:

Dobierając ptaki do naszej hodowli zwrócić należy uwagę na dziedziczenie pożądanych cech i właściwości osobniczych przodków danego ptaka oraz jego rodzeństwa względnie potomstwa. Trzeba pamiętać, że ptaki przekazują na ogół dobrze tak ważne cechy, jak płodność, wysiadywanie jaj, karmienie młodych oraz aktywność płciową samców. Zakupując materiał hodowlany trzeba sprawdzić zapiski hodowlane dotyczące pochodzenia ptaka, gdyż tylko wtedy będziemy pewni, że zakupione ptaki posiadają oczekiwane przez nas geny.

Gdy wybór osobników do hodowli został już dokonany, zdecydowaliśmy się na rozpoczęcie hodowli ukierunkowanej (z zastosowaniem selekcji), rozpoczynamy hodowlę z trzema osobnikami, w tym z dwoma samicami i jednym samcem. Dobieramy dwie samice i jednego samca, mając dostateczną gwarancję co do posiadanych przez nie właściwości i cech i przystępujemy do hodowli opartej na kojarzeniu pokrewnym w celu uzyskania populacji genetycznie jednorodnej. Ten typ kojarzenia zwiększa szansę, że potomstwo dziedziczy po rodzicach cechy genetycznie identyczne, jak również skróci czas selekcji. Naturalnie nie można bez odpowiedniego przygotowania i zrozumienia stosować tego rodzaju hodowli, gdyż niekontrolowany i nieprowadzony systematycznie chów wsobny może doprowadzić do spotęgowania cech i właściwości niepożądanych.

Aby przyjść z pomocą hodowcom, podajemy wzór na prowadzenie hodowli opartej na selekcji zdążającej do otrzymania populacji jednorodnej. Przestrzegamy przed użyciem do hodowli ptaków o nieznanym pochodzeniu, chorych, mających cechy i właściwości ujemne. Aby uzyskać rezultaty, trzeba rozpocząć hodowlę z materiałem o określonym standardzie zdrowotności, o określonych cechach i właściwościach dodatnich, stosując ciągłe ograniczenie hodowli do jednej linii. Konieczna jest stała kontrola, ostra selekcja i stosowanie odpowiedniego systemu kojarzenia, gdyż błąd lub wprowadzenie osobnika z innej linii przekreśla dotychczasowe wyniki pracy hodowlanej, powodując czasem tak wiele cech ujemnych, że hodowla z uzyskanym materiałem staje się bezcelowa. Hodowlę rozpoczętą z trzema ptakami możemy prowadzić przez kilka lat, ale my przyjmujemy cykl trzyletni, w czasie którego otrzymujemy dwa piony w prowadzonej linii hodowlanej i po okresie trzyletnim przystępujemy do kojarzenia osobników między tymi pionami, utrzymując jednak linię hodowlaną. Po następnych trzech latach tej samej linii kojarzymy ptaki miedzy pionami w ramach jednej linii. Ustalamy numery obrączek samic i samca i zapisujemy je w książce lęgów. Dla ułatwienia przyjmujemy dla samic oznaczenie A, B, a dla samca X. W pierwszym roku kojarzymy samicę A z samcem X oraz samicę B również z samcem X.

rys10000

Otrzymujemy potomstwo z kojarzenia samicy A z samcem X o cechach, które oznaczamy AX oraz potomstwo z kojarzenia samicy B z samcem X o cechach oznaczonych BX.
W drugim roku hodowli kojarzymy samicę A z samcem AX, samca X z samicą AX, z tego kojarzenia otrzymujemy potomstwo o cechach, które oznaczamy AAX oraz AXX.

rys20000

W drugim otrzymanym pionie kojarzymy samicę B z samcem BX, samca X z samicą BX, z tego kojarzenia otrzymamy potomstwo o cechach, które oznaczymy BBX oraz BXX.

rys30000

W trzecim roku hodowli kojarzymy samicę AAX z samcem AX oraz samicę drugą AAX z samcem X, natomiast samca AAX z samicą AX, również drugiego samca AAX z samicą A. Z tego kojarzenia otrzymujemy potomstwo o cechach, które oznaczamy AAAXX, AAXX, AAAXX, AAAX.

rys40000
rys50000

Również przeprowadzamy kojarzenie samicy AXX z samcem AX oraz drugiej samicy AXX z samcem X, natomiast samca AXX kojarzymy z samicą AX oraz drugiego samca AXX kojarzymy z samicą A, otrzymamy potomstwo o cechach, które oznaczymy AAXXX, AXXX, AAXXX, AAXX

rys60000
rys70000

W drugim pionie prowadzonej linii hodowlanej kojarzymy samicę BBX z samcem BX, drugą samicę BBX z samcem X, samca BBX z samicą BX oraz drugiego samca BBX z samicą B. Potomstwo z tych kojarzeń będzie miało cechy, które oznaczymy BBBXX, BBXX, BBBXX, BBBX.

rys80000
rys90000

Przeprowadzamy równocześnie kojarzenie samicy BXX z samcem BX, drugiej samicy BXX z samcem X, samca BXX z samicą BX i drugiego samca BXX z samicą B. W rezultacie tego kojarzenia potomstwo będzie miało cechy, które oznaczymy BBXXX, BXXX, BBXXX, BBXX.

rys10001 rys11000

W czwartym roku hodowlanym mamy do dyspozycji już potomstwo o wzmocnionych cechach osobników wyjściowych, to znaczy samic A, B i samca X. Potomstwo to będzie więc miało oznaczenie tych cech jak następuje.

 

Jednolita linia hodowli

AAAXX ♀ i ♂ BBBXX ♀ i ♂
AAAXX ♀ i ♂ BBBXX ♀ i ♂
AAAX ♀ i ♂ BBBX ♀ i ♂
AAXX ♀ i ♂ BBXX ♀ i ♂
AAXXX ♀ i ♂ BBXXX ♀ i ♂
AAXXX ♀ i ♂ BBXXX ♀ i ♂
AAXX ♀ i ♂ BBXX ♀ i ♂
AXXX ♀ i ♂ BXXX ♀ i ♂

W zależności od uzyskania rezultatów hodowlanych, a więc spotęgowanych cech samic lub samca, z tego pokolenia wybieramy najlepsze osobniki i zestawiamy pary między pionami, względnie dobieramy dwie samice i jednego samca na przykład:

rys12000
lub
rys13000

i prowadzimy hodowlę tej samej linii, krzyżując ze sobą osobniki występujące w pionie A z osobnikami z pionu B. Według schematu, którym posłużyliśmy się w trzyletniej hodowli, możemy dalej prowadzić hodowlę zyskując utrwalenie wybitnych cech i właściwości bez uszczerbku dla samej hodowli, podstawiając jedynie na miejsce uprzednio oznaczonych cech znane już cechy potomstwa jednolitej linii hodowlanej. Powyższy schemat może służyć do prowadzenia hodowli wszystkich ptaków,a więc kanarków śpiewających, kanarków kolorowych, kanarków kształtnych, papużek i innych ptaków egzotycznych.

 Zamieszczone przez o 09:56

Systematyka kanarków

 Genetyka  Możliwość komentowania Systematyka kanarków została wyłączona
Maj 142012
 

Poniżej przedstawiam (za http://www.kanarek.fora.pl) systematykę kanarków kształtnych, do których zaliczany jest Gloster:

  1. Kanarki kędzierzawe:
    • Trębacz francuski (paryski)
    • Kanarek kędzierzawy
    • K. kędzierzawy szwajcarski
    • K. włoski kędzierzawy (lub Garbus włoski)-niektórzy zaliczają go do grupy garbusów
    • K. kędzierzawy północnoholenderski
    • K. kędzierzawy południowoholenderski
    • Fiorino (Kanarek floreński)
    • Merhinger
    • K. kędzierzawy japoński (Makitaga)
    • Garbus hiszpański
    • K.kędzierzawy hiszpański (kędzierzawy melado)
    • kędzierzawy mediolański
    • kędzierzawy padwański
    • olbrzymy włoskie-AGI
    • gigant włoski
    • Rogetto
  2. Kanarki garbate (Garbusy):
    • Garbus belgijski
    • Garbus japoński (hoso)
    • Garbus monachijski
    • Garbus szkocki
    • Garbus hiszpański
    • Garbus koloński (colonia)
    • Garbus nadreński
    • Rheinlander
    • Salentino
  3. Kanarki klasyczne:
    • Norwik
    • Yorkshire
    • Border
    • K. berneński
    • K. hiszpański(miniatura hiszpańska)
    • Border miniaturowy
    • Bayernpfeil
    • K.australijski
    • K.irlandzki
    • Llarguety hiszpańskie
  4. Kanarki z koronką:
    • Koroniak niemiecki
    • Koroniak angielski (Creasted)
    • Lancashire
    • Gloster
    • Norwik szurpaty
    • Stafford
    • Columbus
  5. Kanarki „z rysunkiem”:
    • Lizard
    • K. londyński
    • Deutsche Rotschecke
    • Harlekin (K.portugalski)
    • K.ołomuński
    • Vectisy

Jest to podział kanarków kształtnych. Pozostałe kanarki to: barwne i śpiewające.

Kanarki śpiewające dzielone są na pięć głównych grup:

  • harceński
  • malinois
  • wodnotokowy, belgijski
  • hiszpański timbrados, śpiewak amerykański
  • śpiewające rosyjskie

Kanarki kolorowe dzielą się na:

  • Agatowe
  • Brunatne
  • Czarne
  • Izabelowate
  • Lipochromowe
 Zamieszczone przez o 06:40